روزهای اسفند ماه 1390-ز گهواره تا گور دانش بجوی

همچنان دوره های ضمن خدمت ادامه داشتند و بعدازظهرهای روزهای در انتظار بهارم را مشغول گذروندن انواع دوره های حضوری و غیرحضوری بودم... دوستان و آشنایانم رو می دیدم که چه ذوق و شوقی برای رسیدن بهار دارند و چقدر در تکاپو و جوش و خروشند و من همچنان ... یاد این شعر شاعر بزرگ میهنم افتادم که چه خوش گفت "زگهواره تا گور دانش بجوی" و ما معلمان بالواقع نماد اصلی این مصرع گهر بار هستیم... ولی حقیقت برای من شیرین بود هر چند آخرش واقعا خسته شده بودم و دوست داشتم فقط تموم شه و اون شور و اشتیاق اول دوره را نداشتم....